Özgürlük denince aklımıza çoğu zaman dış engeller gelir: baskılar, yasaklar, adaletsizlikler. Oysa en ağır zincirler, çoğu zaman kendi elimizle taktıklarımızdır.
Bir alışkanlığın, bir korkunun ya da bir beklentinin esiri olan insan, dışarıdan ne kadar serbest görünürse görünsün, kendi hayatının öznesi olamaz. Kur'an, insanı önce iç dünyasındaki putlarla yüzleşmeye çağırır: «Hevesini ilah edineni gördün mü?» (Furkan, 43)
Kalbin azatlığı
Tevhid, insanın kalbini tek bir merkeze bağlayarak onu dağınıklıktan kurtarır. Allah'a bağlanan kalp ne övgüyle şımarır ne de yergiyle yıkılır. Gerçek özgürlük buradan başlar.
Küçük adımlar
İç özgürlük bir anda kazanılmaz. Günlük muhasebe, bilinçli tüketim, sözünde durmak ve hakkı söylemekten çekinmemek... Her küçük adım bir zinciri gevşetir.
Toplumu değiştirmek isteyen işe kendinden başlamalıdır. Çünkü özgür bir toplum, ancak özgürleşmiş insanların omuzlarında yükselir.